Así canta nunha das súas moitas sevillanas o lendario grupo andaluz "Gente del Pueblo", un grupo singular - ouso dicir único - pola rareza do asunto das súas letras no mundo da sevillanas , só comparábel ás de José Domínguez Muñoz "El Cabrero" Manuel Gerena (recentemente galardoado coa Medalla de Andalucía 2013), Manuel Jiménez Rejano, Luís Marin e, máis recentemente, o mozo Juan Pinilla, aínda que estes en modalidades mais flamencas, ou os temas inesquecibles de Paco Herrera. No mesmo tema en que encontramos a cita anterior é que atopamos o seguinte: "Fálalle de todas as cousas das que tí disfrutaches, de feiras e de Rocío e cabalos ben domados. Fálalle da tourada que viches na Maestranza, de faróis e mantillas, mais non digas que iso son as cousas de Sevilla".

Coas letras das súas cancións se podería escribir un libro sobre a historia da Andalucía (e do resto do Estado español) rural do último medio século. Pero o que é preciso para un grupo cantar letras como a que acabamos de citar? A resposta moi simple, todo o mundo canta o que vive, e o cantar de Gente del Pueblo é un verdadeiro reflexo do tempo que lles tocou vivir.

Outro tema que trata a represión franquista é "En catro cárceis", que conta a historia de Agustín Rueda Sierra, natural Sallent (Cataluña) e de filiación anarquista, que foi detido en varias prisións e, finalmente, torturado até a morte na cadea de Carabanchel en 1978:

"Entre os muros e enreixados un suspiro quebrou,

unhas mans asasinas un home bo mataron.

Caláronlle a palabra baténdolle con saña,

Cantos homes así morren polas cárceis da España!

Porque pediu condicións, porque exixiu novas leis

para poderen vivir, golpes ansiosos de morte caeron sobre Agustín".

A primeira letra da sevillana "Pan T... raballo e Liberdade" recolle os eventos de 13 de agosto de 1976, en que o mozo Javier Verdejo foi morto pola Garda Civil española mentres facía un graffiti na parede coas palabras que dan título a este tema e que nunca chegou a completar, ao ser morto pola Garda Civil. Alfredo Grimaldos trata dos acontecementos por volta de Javier Verdejo no seu libro "A Sombra de Franco en Transición", que tamén fala dun outro nome propio da sevillana, Jesús María Zabala, 24 anos, morto en Fuenterrabia baleado pola Garda Civil mentres participaba nunha manifestación proamnistía.

Gente del Pueblo dedicou unha das súas cancións "A Juan Miguel Mejías" amigo perosal dos membros do grupo que xogou cando crianzas, e emigrante morto en Barcelona ás mans de un Gardia Civil bébedo.

Outra cousa esencial de Gente del Pueblo é "Sevillanas da Autonomía". A persoa nomeada nesta letra é Manuel J. Caparros Garcia, un traballador da fábrica a partir de cervexa Victoria de Málaga e militante do sindicato CCOO. Morreu por un tiro de policías armados durante o protesto de 4 de decembro de 1977, en favor da autonomía da Andalucía tentando levantar unha bandeira no edificio do Consello Provincial de Málaga.

Conscientes e sensíbeis a todo á súa volta un grupo de amigos de Morón de la Frontera (Sevilla, Andalucía) decidiu no ano 76 realizar un proxecto conxunto para romper a censura férrea do franquismo e pos-franquismo. Entre as súas actuacións máis memorábeis está a do Congreso Constituinte do SOC, o Congreso do PTE no Palacio de Cristal de Madrid, nos anos 78-79, o Palau Sant Jordi, en Barcelona, ​​en 1978, no Festival de Sevillanas de Radio Miramar ou actuando na festa do PCC en Montjuïc (Barcelona) coa presenza de Dolores Ibarruri "la Pasionaria" e Ignacio Galego, nos anos 83-84 anos.

Entre 1977 e 1986, gravaron un total de oito álbums:

- Sevillanas Democráticas (1977), formouse o grupo: Juan López, José Segovia, H. Lorenzo Gómez e José María Carrillo.

- Sevillanas de la Autonomía (1978), Juan López, José Segovia, Juan A. Luque, Antonio Escobar e José María Carrillo.

- Tierra y Libertad (1979), Lawrence H. Gómez, Juan López, José Segovia, Antonio Escobar e José María Carrillo.

- Otra Andalucía (1980), Lawrence H. Gómez, Juan López, José Segovia, Antonio Escobar, José María Carrillo.

- Seguiremos cantando (1981) Lawrence H. Gómez, Juan López, José Segovia, Antonio Escobar, Juan A. Luque, Juan Miguel Carrillo e José María Carrillo.

- Simiente de Libertad (1982) John López, José Segovia, Lawrence H. Gómez, Antonio Escobar, Juan Miguel Carrillo e José María Carrillo.

- Sueño Blanco (1985) José Segovia, Lawrence H. Gómez, Manolo Coronado, Juan Miguel Carrillo, José María Escobar e Antonio Carrillo como técnico de son.

- Por la Paz (1986) José Segovia, Lawrence H. Gómez, Manolo Coronado, Juan Miguel Carrillo, José Antonio Carrillo e María Escobar.

Como mencionado antes, o grupo está moi preto do movemento xornaleiro andaluz, e do Sindicato de los Trabajadores del Campo (SOC) incluído no SAT (Sindicato Andaluz de Trabajadores), mesmo algúns dos seus compoñentes eran afiliados do sindicato ou de partidos revolucionarios como o PTE.

Despois de varios anos de inactividade profesional, que non de loita social, o grupo trouxo en 2011, o Libro-Disco "El verso en la Gente del Pueblo" con Editorial Agenda Atalaya e o SAT de Morón de la Frontera, recollendo todas as letras dos oito álbumes no mercado, así como un álbum de compilación de 18 dos temas máis populares do grupo.

Lonxe de grandes discográficas, así como de macroconcertos, o grupo completo ás veces e José María Carrillo noutras ocasións, teñen estado presentando o libro-disco en toda a Andalucía, con éxito de público e da crítica nos diferentes shows. A primeira edición esgotouse rapidamente e a segunda (en 2012), se esgotou no final do ano, xa que eran pequenas tiraxes. Todos os ingresos destas dúas edicións foron destinados enteiramente ao Sindicato Andaluz de Trabajadores, que enfrenta multas por un total de medio millón de euros por accións realizadas en defensa dos dereitos de todos/as os/as traballadores/as.

Pola grande recepción que o libro-disco tivo nas presentacións, en que a demanda superou con folga a oferta disponíbel, nos próximos días de 2013 será lanzada a terceira edición para poder continuar levando as letras do grupo por todo o país e que todos os seguidores do grupo que non puideron mercar as anteriores teñan unha segunda oportunidade.

En homenaxe ao grupo o autor deste artigo traballa nun blog chamado "Música por y para el pueblo", porque son da opinión de que os tributos deben estar vivos. Nel reúnese toda a información disponíbel sobre o grupo na web así como a de algúns d@s que experimentaron de primeira man as historias contadas nos temas de Gente del Pueblo. Alén do máis, o blog pretende ser un punto de encontro para os fans do grupo.

Gente del Pueblo continuará xirando apesar de quen lle desgoste, porque como di unha das súas cancións, "queren calarnos ".